مراسم یادبود خواننده‌ی قدیمی، منوچهر سخایی است. آهنگ‌هایش را دارند با پیانو می‌نوازند، و می‌رسد به آهنگ "کلاغ‌ها" که بابا را می‌برد به سال‌ها قبل؛ آن زمان که هر بچه‌ی هفت ساله‌ای دستش یک MP3 Player یا یک گوشی موبایل نداشت که بی‌دست¹هایش را  بگذارد در گوشش و با کیفیت خوب آهنگ مورد علاقه‌اش را گوش کند، و اگر هم آهنگ پخش شده را دوست نداشت از لیست بلند بالای پخش، آن را که دوست دارد انتخاب کند. آن زمان که کپی کردن آهنگ‌ها معنی نداشت و اینترنتی نبود که هرکسی به راحتی و بدون در نظر گرفتن حق صاحب اثر، آهنگ را روی سایتش بگذارد تا کسانی که مثل او فکر می‌کنند و قانون حق انتشار² را به ناخن پای‌شان هم حساب نمی‌کنند، بروند دانلود³ش کنند. آن زمان که هرکسی می‌خواست معروف شود نمی‌رفت سراغ خوانندگی و یک مشت چرند و پرند تحویل مردم دهد. بگذریم.

بابا یاد خاطره‌اش از آن آهنگ افتاد:
- یادش بخیر! اون موقع که این آهنگ در اومده بود، مادرم ازش خوشش اومد، من صبح زود رفتم و صفحه‌ش رو خریدم...
من کمی تعجب کردم و گفتم: مگه شما گرامافون⁴ داشتید؟
- آره، عمو رضا اون موقع یه دوچرخه داشت، دوچرخه‌شو داد یه گرامافون گرفت!

و هر دو می‌خندیم.

1. "بی‌دست" معادل فارسی "Handsfree" است که خودم جایگزین کردم.
2. "حق انتشار" معادل فارسی "Copyright" است که خودم جایگزین کردم.
3 و 4. در مورد معادل فارسی"Download" و "Gramophone" چیزی به ذهنم نرسید.

روزنوشت

نوشته شده توسط فرید دانش‌فر در ۱۳۹۰/۰۲/۲۶ |